ISTORIJAT
Dom
za iznemogle srpske gradane u Knjaževcu podignut je iz
sredstava koje je beogradski trgovac Nikola S. Spasić
zaveštao svojim testamentom za podizanje bolnica i jednog
doma za stare i iznemogle građane. Svečano otvaranje Doma
obavljeno je 26. maja 1935. godine. Prvi štićenici stupili
su u Dom 25. jula 1935. godine.
Dom je radio do 1945. godine, kada zbog ratnih razaranja
i potreba prerasta u Državni dečji dom prilagođen za prijem
dece koja su u ratu ostala bez roditelja.
Sve do 1977. godine nije bilo zahteva za obnavljanje rada
Doma, kada je zbog naraslih potreba za zaštitom starih
najpre obavljeno istraživanje, urađen elaborat od strane
Instituta i od strane Skupštine opštine i SIZ-a socijalne
zaštite pokrenuta inicijativa za osnivanje Doma.
Da bi se inicijativa realizovala najpre se pristupilo
izgradnji novih objekata za Dom za vaspitanje mladeži,
a potom je godine 1979. zgrada Zadužbine Nikole Spasića
iseljena i krenulo sa sa renoviranjem i dogradnjom novih
objekata. Radovi na izgradnji Regionalnog doma za stare
i penzionere u Knjaževcu započeti su 15. jula 1980. godine.
Dom za penzionere i druga stara lica u Knjaževcu, posle
višegodišnje pauze, počeo je da radi 1. oktobra 1981.
godine, kao radna jedinica u sastavu Centra za socijalni
rad.
Godine 1992. Vlada Republike Srbije donela je Odluku o
mreži ustanova socijalne zaštite koje osniva Republika.
Dom za stare i penzionere "Dr Mihajlo Stupar"
u Knjaževcu prema ovoj odluci prerasta u Gerontološki
centar sa kapacitetom za smeštaj 145 korisnika.
Po završetku investicionih ulaganja 28. februara 1998.
godine od strane resornog ministarstva promenjen je i
priznat novi kapacitet u domskom smeštaju 210 ležajeva
i u prihvatnoj stanici 4 ležaja.
Tako je, znači, Gerontološki centar u više navrata proširivao
svoje kapacitete i sada ima mesta za:
